Eufraat en Tigris

Een flinke hersenkraker

Dit spel van Reiner Knizia draait al jaren mee aan de top en dat is niet voor niets. Eufraat & Tigris is geen spelletje dat je even tussendoor doet terwijl je kletst over het weer. Hier moet je echt voor gaan zitten. Je probeert een beschaving op te bouwen in Mesopotamië, maar je merkt al snel dat de ruimte beperkt is en je buren precies op jouw grondgebied azen.

Balans is de sleutel

Het gemeenste aan dit spel is de puntentelling. Je scoort punten in vier categorieën: landbouw, handel, religie en overheid. Maar let op: aan het einde van de rit telt alleen de score van je zwakste categorie.

Stel je hebt stapels punten bij handel en religie, maar je bent landbouw even vergeten. Dan telt alleen die lage score en heb je dus niks aan de rest. Je moet dus overal tegelijk scoren, want als je één ding laat versloffen, heb je meteen verloren.

Ruzie op het bord

Op het bord ontstaan langzaam verschillende koninkrijken. Je hebt geen eigen spelerskleur, maar je speelt met unieke leiders die je in die koninkrijken zet. Zolang iedereen zijn eigen hoekje heeft, is er niks aan de hand. Maar zodra je een tegel legt die twee koninkrijken met elkaar verbindt, breekt de hel los.

Die conflicten zijn het hart van het spel. Soms is het een interne machtsstrijd omdat iemand een leider plaatst waar er al eentje stond. Soms is het een grote oorlog tussen twee rijken die samensmelten. Het oplossen van die ruzies vraagt om compleet verschillende tactieken en één verkeerde zet kan betekenen dat je leiders van het bord verdwijnen.

Onze eigen ervaring

We gaan niet liegen: je eerste potje voelt waarschijnlijk behoorlijk chaotisch. De basisregels heb je zo geleerd, maar snappen wat je ermee kan, duurt even. Je hebt echt wel een paar rondes nodig voordat het kwartje valt.

Maar als je het eenmaal doorhebt, zie je ineens hoe je monumenten bouwt voor punten en wanneer je precies moet toeslaan. Het spel komt het beste tot zijn recht met drie of vier spelers, omdat het bord dan lekker vol raakt en de spanning om te snijden is.

Conclusie

Laat je niet misleiden door de mooie houten blokjes en het rustige bord, want het gaat er hard aan toe. Dit is typisch zo’n spel dat je erbij pakt als je echt even je hersenen wilt laten kraken, niet voor een snel potje tussendoor.