Love Letter

Liefde is een slagveld

Laat je niet foppen door de naam en het zoetsappige verhaal over een prinses die smacht naar brieven. Love Letter is eigenlijk een keihard spelletje ellebogenwerk. Het idee is dat je jouw liefdesbrief bij prinses Anne probeert te krijgen, maar in de praktijk ben je vooral bezig om je tegenstanders pootje te haken.

Het briljante aan dit spel is dat het maar uit zestien kaarten bestaat. Toch zit er genoeg spanning in voor een hele avond. Omdat iedereen weet welke kaarten er in het spel zitten (en welke al gespeeld zijn), ben je constant aan het tellen en gokken. “Hij heeft net een Gravin gespeeld, dus dan móét hij wel de Prins hebben…”

Eén kaart, één keuze

Het spelmechanisme is doodeenvoudig: je hebt altijd maar één kaart in je hand. Als je aan de beurt bent, pak je er eentje bij en speel je er eentje uit. Dat is alles.

Maar die simpele keuze heeft grote gevolgen. Speel je de Wachter? Dan mag je raden welke kaart iemand anders heeft en diegene direct uitschakelen. Speel je de Priester? Dan mag je in iemands hand kijken. En als je de Prinses hebt (de hoogste kaart), moet je zorgen dat je haar nooit, maar dan ook nooit, hoeft weg te gooien, want dan lig je er meteen uit.

Snel, sneller, snelst

Een potje duurt vaak maar een paar minuten. Voordat je het weet, is iemand uitgeschakeld of is de stapel op. Degene die dan de hoogste kaart in handen heeft, wint de ronde en krijgt een fiche. Wie als eerste genoeg fiches heeft (meestal vier), wint het hele spel.

Omdat het zo snel gaat, is het niet erg als je een keertje vroeg afvalt. Je pakt er wat te drinken bij, lacht om de fouten van de anderen en voor je het weet begint de volgende ronde alweer. Het is het perfecte “opvulspelletje” tussen zwaardere spellen door, of juist om de avond mee te beginnen.

Onze eigen ervaring

De reviewers hebben gelijk: het thema voelt er een beetje opgeplakt, maar dat maakt helemaal niets uit. Het gaat om de interactie aan tafel. Je ziet iemand zweten omdat hij duidelijk een kaart heeft die hij niet kwijt wil. Je bluft dat je een waardeloze kaart hebt, terwijl je eigenlijk de Prinses vasthoudt.

Het enige minpuntje? Je moet wel met eerlijke mensen spelen. Omdat je kaarten geheim houdt, is het makkelijk om te liegen als iemand met een Wachter raadt wat je hebt. Maar goed, als je vals moet spelen bij een potje van tien minuten, is de lol er sowieso snel af. Voor iedereen die wel tegen zijn verlies kan, is dit een absolute aanrader.